Jan II Bretoński.html



Jan II (ur. 4 stycznia 1239, zm. 18 listopada 1305 w Lyonie), książę Bretanii, najstarszy syn księcia Jana I Rudego i Blanki, córki Tybalda I Pogrobowca, króla Nawarry.

W 1268 r. został parem Anglii jako 2. hrabia Richmond. Towarzyszył królowi Francji Ludwikowi IX w wyprawie krzyżowej do Tunezji w 1270 r. i księciu Edwardowi Angielskiemu w wyprawie do Ziemi Świętej w 1271 r. W 1285 r. towarzyszył królowi Filipowi III w jego wyprawie do Aragonii. Po śmierci ojca w 1286 r. został władcą Bretanii. Od początku używał tytułu książęcego, który został formalnie potwierdzony przez francuską kancelarię dopiero w 1297 r. W latach 1297-1304 brał udział we francuskich wyprawach na Flandrię. Uczestniczył w oblężeniu Lille i w bitwie pod Mons-en-Pévèle.

22 stycznia 1260 r. w opactwie Saint-Denis poślubił Beatrycze (25 czerwca 1242 - 24 marca 1275), córkę króla Anglii Henryka III Plantageneta i Eleonory, córki Rajmunda Berengara IV, hrabiego Prowansji. Jan i Beatrycze mieli razem trzech synów i trzy córki:

• Artur II (2 lipca 1262 - 27 sierpnia 1312), książę Bretanii
• Jan (1266 - 17 stycznia 1334), 1. hrabia Richmond
• Maria (1268 - 5 maja 1339), pani d'Elincourt, żona Gwidona IV, hrabiego de Saint-Pol
• Piotr (1269 - lipiec 1312), wicehrabia de Leon
• Blanka (1270 - 19 marca 1327), żona Filipa d'Artois, pana de Conches
• Eleonora (1275 - 16 maja 1342), zakonnica w Fontevrault

Jan II zginął podczas uroczystości intronizacyjnych papieża Klemensa V. Jan prowadził przez tłum papieskiego konia, kiedy trafił go odłamek muru, który spadł z powodu zbyt dużej ilości gapiów, którzy zgromadzili się na obwarowaniach miasta.

edytuj Linki zewnętrzne

• Biografia Jana II na stronie o władcach Bretanii

Poprzednik Jan I Rudy

Książę Bretanii 1286-1305

Następca Artur II