WikiPortallus: Glasgow Rangers

Rangers Football Club – szkocki klub piłkarski z siedzibą w Glasgow założony w 1873 roku. Barwy niebieskie. Drużyna gra na stadionie Ibrox Park w Glasgow. Jest to jeden z najstarszych klubów świata, który od lat toczy walkę o prymat w szkockiej piłce z lokalnym rywalem, Celtikiem, który nigdy nie dorówna Rangersom w liczbie zdobytych tytułów.

Stadion Rangersów, osławiony Ibrox Park, mieszczący 51 082 widzów (wszystkie miejsca siedzące) jest zaliczany przez UEFA do pięciogwiazdkowych stadionów europejskich - spełniających wszystkie wymagania tejże federacji.

Prawidłowa nazwa klubu to Rangers FC, jednakże w Polsce i w wielu innych krajach utarła się nazwa Glasgow Rangers, głównie przez angielskich komentatorów piłkarskich, którzy nie chcieli wprowadzać ludzi w błąd, bowiem Anglicy też mają swoich Rangersów, mianowicie londyńskich Queens Park Rangers.

Przydomki klubu to The Gers, The Teddy Bears (Pluszowe Misie) i The Light Blues. Kibiców zwie się "Bluenoses", czyli niebieskie nosy.

edytuj Historia

edytuj Pod wodzą McLeisha (2001-06)

Jego zatrudnienie w grudniu 2001 spotkało się z wściekłością fanów drużyny. Większość z nich uważała jego przyjęcie za swoiste obniżenie ambicji klubu, inni zaś uważali, iż były trener Hibernianu oraz Motherwell nie poradzi sobie z kierowaniem tak wielkiej drużyny jak The Gers.

Wśród kilku naprawdę sukcesów, jakie McLeish osiągnął z klubem z Ibrox są dwa mistrzostwa Szkocji, w tym Helikopterowa Niedziela, gdy przed meczem z Hibernian Rangers musieli wygrać i liczyć na to, że Celtic straci punkty z Motherwell - w ostatniej minucie meczu w Motherwell stał się cud, Celtic stracił dwie bramki, przegrał 1:2 i specjalnym helikopterem dowieziono do Edynburga paterę mistrzowską i przedstawiciela szkockiego związku piłkarskiego - oprócz tego dwa Puchary Szkocji i trzy Puchary Ligi. W sezonie 2005/06 Rangers stali się pierwszym szkockim klubem, który awansował do 1/8 Ligi Mistrzów, co było jedynym pocieszeniem zważywszy na niską pozycję w tabeli rodzimej ligi.

Prezes David Murray pozwolił odejść McLeishowi po europejskiej kampanii, co zostało potwierdzone na konferencji prasowej dwa dni po ostatnim meczu grupowym. Po tym wydarzeniu kibice poczęli naciskać na Murraya, aż w końcu dwa dni przed derbami Old Firm, 9 lutego 2006 oficjalnie ogłoszono, iż po zakończeniu sezonu rudowłosy trener pożegna się z Ibrox Park, natomiast 11 marca świat obiegła wiadomość, iż nowym szkoleniowcem drużyny z Glasgow zostanie Francuz, były trener Lyonu, Paul Le Guen.

edytuj Nowa era

Roszady w składzie nie przyniosły jednak pożądanych efektów. Drużyna zupełnie straciła charakter, wolę zwycięstwa. Już po kilkunastu kolejkach strata w ligowej tabeli do liderującego Celticu była ogromna. Czarę goryczy przelała porażka na własnym stadionie w Pucharze Szkocji z drugoligowym St. Johnstone 0:2. Co ciekawe bardzo słaba gra w krajowych rozgrywkach nie przełożyła się na wystepy w Europie. Pod wodzą LeGuena The Gers udało się wyjść z grupy w Pucharze UEFA.

Decydującym wydarzeniem za kadencji Francuza na Ibrox był jednak otwarty spór z kapitanem Rangers, Barrym Fergusonem. Ferguson krytykował metody szkoleniowe LeGuena, Francuz narzekał na zaangażowanie na treningach kapitana. Wiadomym było, że ktoś musiał odejść. Wszyscy kibice Rangers poparli Fergusona, a prezes Rangersów, Sir David Murray rozwiązał umowę z Paulem LeGuenem 4 stycznia 2007 roku. Francuz stał się najkrócej pracującym trenerem w ponad 100-letniej historii klubu. Trenerem tymczasowym został od 5 stycznia coach rezerw, Ian Durrant.

edytuj Powrót Smitha

Od 10 stycznia 2007 roku trenerem The Gers jest były szkoleniowiec reprezentacji Szkocji - Walter Smith. Szkot chciał prowadzić jednocześnie reprezentację i swój ukochany klub, jednak Szkocki Związek Piłki Nożnej (SFA) nie wyraził na to zgody. W efekcie Smith zrezygnował z posady selekcjonera i został trenerem Rangers F.C. Jak sam powiedział, jego serce bije na niebiesko i nie mógł postąpić wtedy inaczej. Smith pracował już z Rangersami w latach 90. XX wieku. Był to bardzo udany dla drużyny okres, ponieważ wygrali oni wtedy 9 razy z rzędu ligę (słynne Nine in a row) , w tym 7 razy za kadencji Smitha.

Początek kierowania zespołem w 2007 roku Smith miał doskonały. Jego podopieczni pokonali Dundee United aż 5:0. Mimo zdecydowanie lepszej i skuteczniejszej gry nie udało się dogonić Celticu, ale cel minimum został zrealizowany - awans do kwalifikacji Ligi Mistrzów.

Sezon 2007/2008 został znakomicie rozpoczęty. Awans do fazy grupowej LM, pięć kolejnych zwycięstw w SPL. Później w lidze przydarzyło się kilka wpadek, w wyniku których w ostatniej kolejce Celtic zdobył mistrzostwo prześcigając Rangers o zaledwie 3 punkty. Największym sukcesem było jednak dojście po 36 latach do finału europejskigo pucharu. Po odpadnięciu z Ligi Mistrzów Rangersi trafili do Pucharu UEFA, gdzie kolejno eliminowali Panathinaikos Ateny, Werder Brema, Sporting Lizbona i Fiorentinę. W finale nie udało się pokonać rosyjskiego Zenita St. Petersburg, ale mimo wszystko finał UEFA Cup był sporą niespodzianką a zarazem znakomitym osiągnięciem. Dodatkowym pocieszeniem po niezdobytym 3 raz z rzędu mistrzostwie były dwa krajowe puchary zdobyte w marcu - Puchar Ligi Szkockiej i maju - Puchar Szkocji.

edytuj Old Firm

W kontekście szkockiego futbolu, różnice socjalne, kulturalne, historyczne czy też religijne są powodem wielu nieporozumień nie tylko między kibicami szkockich klubów piłkarskich, ale i też pretekstem do głębszych konfliktów między dużymi grupami ludzi.

Konflikty religijne, które zaistniały między obiema drużynami, Rangersami i Celticiem to konflikty między protestantami oraz katolikami. Pod koniec XIX w., wielu zarówno protestantów jak i katolików wyemigrowało z Irlandii (głównie przez klęskę głodu) do Szkocji. Zbiegło się to z czasem, gdy oba kluby Old Firm zostały założone - Rangers w 1873, a Celtic w 1888. Gdy większość katolików opowiedziała się za Celtikiem, protestanci postanowili wspierać drużynę "zza miedzy" - właśnie Rangers FC. Ponadto idee obu klubów - Rangers, bycia protestanckim klubem i Celtiku - bycia klubem katolickim, dały niezawodny pretekst do kłótni i rywalizacji między kibicami obu drużyn, co istnieje do dziś.

Zarówno Celtic jak i Rangers dzisiaj mają problemy z niesfornymi kibicami. Oba kluby zadeklarowały się do walki z dyskryminacją religijną, ale odcięły się od niektórych, szczególnie fanatycznych grup swoich fanów. Wraz ze szkockim parlamentem, poprzez szkocki Kościół, różne organizacje i szkoły, drużyny Old Firm starają się zakończyć wzajemną nienawiść między katolikami i protestantami - zaczynając od karania za prowokacyjne przyśpiewki na stadionach, kończąc na powstrzymywaniu krwawych bójek, zwłaszcza po derbach Glasgow.

edytuj Ibrox Park

Rangers grają na Ibrox Park. Boisko zostało zainaugurowane 30 grudnia 1899 podczas wygranego 3-1 meczu z Hearts. Stadion jest zaliczany przez UEFA do najlepszych, pięciogwiazdkowych boisk Europy.

Trybuny dzielą się na: Trybunę Billa Strutha - Główna, Południowa (21 500 miejsc), Trybunę Govan - Północna (11 000 miejsc), Copland - Wschodnia (8 000 miejsc) oraz Broomloan - Zachodnia (11 000 miejsc). Po letnich pracach całkowita pojemność Ibrox to 51,082 miejsc.

edytuj Sukcesy